7 ปีที่ผ่านมา..
เราต่างเรียนรู้ซึ่งกันและกันมามากมาย
..
เธอเป็นคนดีสำหรับฉัน
เธออยู่ข้างๆฉันเสมอ
..
ส่วนฉันเป็นคนแรกและคนเดียว..
ที่เธอบอกว่าเธอ "จำได้แม่นยำ"
ในบรรดาเพื่อนที่ไปติววิศวะ พระนครเหนือด้วยกัน ..
..
..
เราเจอกัน..
คุยกัน..
คบกันไปเรื่อยเปื่อย..
..
เราต่างรับรู้ข่าวคราว..บันไดของชีวิตแต่ละคน
ฉันเห็นเธอตั้งแต่วันที่เธอก้าวออกจากรั้วโรงเรียน
แล้วเปลี่ยนมาสู่ชีวิตใหม่ในรั้วมหาวิทยาลัย..
..
เรายังอยู่ข้างๆกัน เธอยังเป็นห่วงและคอยช่วยเหลือฉันตลอดมา
วันนั้นที่ฉันร้องไห้..
เธอบอกฉันว่า
"เออ มึงเสียใจ โทรมาหากู กูด่ามึง
มีเพื่อนคนไหนเป็นแบบนี้บ้าง
แต่ที่กูทำแบบนี้ ก็เพราะ กู รัก มึง นะ"
..
ขอบคุณที่รักกันเสมอมา.."กูรักมึงเช่นกัน"
..
จำวันนั้นได้มั้ยที่ฉันส่งจดหมายไปหาเธอที่บ้าน
แต่โชคดี..คนเปิดอ่านคนแรกคือแม่เธอ..ตามมาด้วยพ่อเธอ
แม่เธอถามว่า"ใครส่งจดหมายมาเนี๊ยย"
ฉันขำแทบเป็นแทบตาย พ่อเธอก็ขำเช่นกัน..
..
..
แต่เธอ.. อ่านมัน แล้ว"ร้องไห้"..
เธอจำได้ไหม..หลังจากที่เธออ่านมัน
เธอส่งเพลง "จากวันที่เธอไม่อยู่"มาให้ฉัน..
ดังนั้น เลยไม่ใช่แค่เธอที่ร้องไห้
ฉันก็นั่งขี้มูกโป่งแทบเป็นแทบตายกลางโรงอาหารในมหาวิทยาลัยเช่นกัน..
(วันนั้นเล่นเนตโดยใช้ไวร์เลสของมหาลัย)
..
..
จนมาถึงวันนี้..
ฉันได้เห็นเธอเดินไปสู่บันไดขั้นต่อไป..
เธอเดินออกมาจากรั้วมหาวิทยาลัย..
แล้วก้าวเข้าสู่วัยทำงาน..
..
ฉันดีใจนะ..ที่ได้เห็นเธอเดินมาจนถึงจุดนี้ (รอกูบ้างสิว๊อยยยยย -_-")
..
เพราะฉะนั้น..เอนทรี่นี้..สำหรับเธอ..
สำหรับมิตรภาพของเรา..
..
ป.ล. รูปภาพทั้งหมดนี้ถ่ายโดยน้องตี้
ถ่ายในวันซ้อมใหญ่ ที่มหาวิทยาลัยมหิดล วิทยาเขตศาลายา
วันที่ ๒ กรกฎาคม ๕๔ .. :D
ป.ล.๒ ทุกคนที่เห็นรูป..ทักว่าเรา"เป็นแฟนกัน" 555+
ป.ล.๓ ภาพเซตนี้ปุ่นตั้งชื่อว่า "Pre-Wedding!!~" :P
ป.ล.๔ .. ไอ้ซองจดหมายน้ำตาลๆใหญ่ๆที่เห็นอยู่นั้น ฝีมือการผลิตของปุ่นเอง
ตัดกระดาษเอง พับเอง แปะเอง ติดเอง
รูปที่ใช้ทำแสตมป์ก็เป็นรูปที่อยู่ในกระเป๋าสตางค์ปุ่น
ตั้งกะสมัย ม.๕ นั่นคือครั้งแรกที่ได้รู้จักกัน :D
ทำขึ้นมาเพื่อให้เป็นของขวัญสำหรับแสดงความยินดีโดยเฉพาะ..
ทั้งแม่มันแม่เรา ถามว่า "นี่ตกลงเพื่อนรึแฟน?" 55+
ภาพนี้ไม่รู้จะทุเรศยังไงแล้ว ฮ่าๆๆๆๆ
แต่งงานกับฉันนะ...
5555555555555555555555555555+
ดูน่ารักดีนะเนี่ย..
ภาพสวยดีฮะ..
มีความสุขมากๆๆ^^
#1 By - นิพันธ์ ทารีมุกข์ - on 2011-08-14 01:03